Արմինֆո.Հայաստանում մեկ շնչի հաշվով պետական պարտքը հասել է 4700 դոլարի՝ նախորդ տարվա 4200 դոլարի համեմատ: Պարտքը աճում է այն տնտեսությունում, որտեղ արդյունաբերական բազան աստիճանաբար քայքայվում է, իսկ ժողովրդագրական դինամիկան՝ թուլանում, գրում է քաղաքագետ և քաղաքագիտության դոկտոր Վահե Դավթյանը։
Ըստ նրա՝ հիմնական խնդիրն այն է, որ պարտքը չի վերածվում տնտեսական արդյունքների: «Որակական տնտեսական փոփոխություններ չկան: Արդյունավետության աճ չկա, ավելացված արժեք ստեղծող ոլորտների զարգացում չկա: Հեռու նայելու կարիք չկա. պարզապես նայեք վերջին տարիների տնտեսական վիճակագրությանը», - նշեց քաղաքագետը՝ հարցնելով, թե ուր է գնում այս գումարը։
Վահե Դավթյանը շարունակեց. այն հիմնականում ծախսվում է կապիտալ ծախսերի վրա, որոնց արդյունքները ակնհայտ են. ասֆալտը ամեն օր փշրվում է մեր աչքերի առաջ, մենք տեսնում ենք արագ քայքայվող ենթակառուցվածքներ, ցուցադրական և անկենսունակ նախագծեր։ «Սա պարզապես ռեսուրսների անարդյունավետ վատնում է։
Արդյունքում, պարտքը դառնում է ոչ թե զարգացման ռեսուրս, այլ քաղաքական գործիք՝ բյուջեի դեֆիցիտը ծածկելու, պետության սոցիալական գործառույթը կատարելու և կարճաժամկետ [արդյունքներ] ցուցադրելու համար», - կարծում է քաղաքագետը։ «Այո, պարտք/ՀՆԱ հարաբերակցությունը դեռևս չի գերազանցել 47.3% կարմիր գիծը, որի նպատակը 50% է։
Սակայն սա միայն սառցաբեկորի գագաթն է։ Իրական ռիսկ է սպառնում. պարտքի բեռը տեղափոխվում է բիզնեսների, տնային տնտեսությունների և ապագա հարկ վճարողների վրա՝ առանց համապատասխան տնտեսական եկամտաբերության։ Որքան երկար շարունակվի այս միտումը, այնքան ավելի բարձր կլինի դրա հետևանքների արժեքը», - նշել է փորձագետը։
2026 թվականի սկզբի դրությամբ Հայաստանի պետական պարտքը շարունակում է աճել՝ գերազանցելով 14 միլիարդ դոլարը։ 2026 թվականի կանխատեսումների համաձայն՝ կառավարության պարտքը, կանխատեսումների համաձայն, կհասնի ՀՆԱ-ի 52.9%-ին (մոտավորապես 6.3 տրիլիոն դրամ), և դրա սպասարկման արժեքը կկազմի բյուջեի զգալի մասը՝ մոտավորապես 1.05 տրիլիոն դրամ։
